Instalacja nienadzorowana (unattended) polega na zautomatyzowaniu procesu wdrażania systemu Windows tak, aby instalator nie wymagał ręcznego odpowiadania na pytania (np. o język, partycje, konta czy ustawienia sieci). Kluczowym elementem jest plik odpowiedzi, w którym zapisuje się parametry instalacji.
W nowocześniejszych wersjach Windows (począwszy od Windows Vista i kolejnych) plik odpowiedzi ma format XML i standardowo nazywa się unattend.xml. To właśnie ta nazwa jest poprawna w kontekście współczesnych narzędzi wdrożeniowych, takich jak Windows System Image Manager, oraz typowych scenariuszy wdrożeń w szkole i w firmie.
Dlaczego pozostałe propozycje są niepoprawne?
- modprobe.conf – to nazwa kojarzona z konfiguracją modułów jądra w systemach Linux, nie jest plikiem odpowiedzi instalatora Windows.
- pagefile.sys – to plik pamięci wirtualnej (plik stronicowania) tworzony przez Windows w działającym systemie, nie służy do sterowania instalacją.
- boot.ini – historyczny plik konfiguracji rozruchu starszych systemów Windows; nie jest używany jako plik odpowiedzi dla instalacji nienadzorowanej nowych wersji Windows.
W praktyce plik unattend.xml można dołączać do nośnika instalacyjnego lub wskazywać podczas uruchamiania instalatora (np. parametrem wywołania). Na egzaminie najczęstsza pułapka polega na pomyleniu przestarzałego formatu tekstowego z aktualnym formatem XML.
