W pomiarach sytuacyjnych metodą domiarów prostokątnych punkty szczegółów terenowych wyznacza się względem przyjętej linii odniesienia (np. krawędzi, odcinka bazowego). Dla każdego szczegółu mierzy się:
- odległość wzdłuż linii bazowej do miejsca rzutu prostopadłego,
- domiar prostopadły (odchylenie) od tej linii do mierzonego punktu.
Żeby wykonać takie czynności w terenie, potrzebne są narzędzia do mierzenia odległości i wyznaczania prostopadłości oraz akcesoria do oznaczania punktów. Dlatego poprawny jest zestaw: taśma miernicza, węgielnica i tyczki geodezyjne — taśma służy do pomiaru długości, węgielnica (lub inny kątownik terenowy) pozwala wyznaczyć kierunek prostopadły, a tyczki pomagają w stabilizacji/identyfikacji punktów i prowadzeniu pomiaru.
Zestaw z niwelatorem jest typowy dla niwelacji (pomiarów wysokości), a nie dla domiarów prostokątnych w planie sytuacyjnym. Szpilki i szkicownik mogą być pomocne organizacyjnie, ale bez narzędzia do wyznaczania kąta prostego nie oddają istoty tej metody.
Zestaw z kompasem dotyczy orientacji kierunków (azymutów), co nie jest kluczowym elementem domiarów prostokątnych. Sama obecność taśmy nie wystarcza, jeśli nie ma narzędzia do wiarygodnego wyznaczenia prostopadłości.
Planimetr służy do opracowań na planie/mapie (np. wyznaczania pól), a wysokościomierz dotyczy wysokości, więc ten zestaw jest nieadekwatny do pomiaru sytuacyjnego metodą domiarów prostokątnych.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się "domiar prostokątny", szukaj w odpowiedziach pary: odległość (taśma) + prostopadłość (węgielnica) oraz elementów do pracy w terenie (tyczki).
