Jedwab naturalny jest włóknem białkowym. W postaci surowej zawiera znaczną ilość serycyny (naturalnej substancji "klejącej"), która spaja włókna fibroiny. To właśnie serycyna powoduje, że surowy jedwab bywa bardziej sztywny, matowy i mniej przyjemny w dotyku.
Dlatego podstawowym procesem wykańczania jedwabiu jest odklejanie (degumming). Polega ono na usunięciu serycyny, najczęściej przez obróbkę w gorącej wodzie z dodatkiem środków mydlanych lub roztworów zasadowych. Po odklejeniu tkanina zyskuje typowe cechy jedwabiu: większą miękkość, lepszą układalność, elastyczność oraz charakterystyczny połysk. W praktyce jest to też ważny etap przygotowania materiału do dalszych operacji, np. barwienia.
Pozostałe odpowiedzi są niepoprawne, bo dotyczą innych grup surowców:
- Spilśnianie wykorzystuje zdolność włókien (szczególnie wełny) do zbijania się pod wpływem wilgoci, ciepła i tarcia. Jedwab ma gładką powierzchnię i nie zachowuje się jak włókna wełniane w procesie filcowania.
- Merceryzacja jest typowa dla bawełny (włókna celulozowego). Zwiększa połysk i wytrzymałość bawełny, ale nie jest standardowym procesem dla włókien białkowych, takich jak jedwab.
- Kotonizacja dotyczy włókien roślinnych (np. lnu lub konopi) i ma na celu nadanie im właściwości zbliżonych do bawełny. Nie odnosi się do jedwabiu.
Wniosek: jeśli pytanie dotyczy wykańczania tkanin z jedwabiu naturalnego, właściwą odpowiedzią jest proces odklejania, bo usuwa on serycynę i pozwala uzyskać pożądane właściwości użytkowe oraz estetyczne tkaniny.
