KWALIFIKACJA DRM5 - CZERWIEC 2015

PYTANIE NR 13.
Do wyściełania ścianek bocznych skrzynki pufu należy wykorzystać piankę poliuretanową o jak najmniejszej gęstości. Surowiec spełniający to kryterium jest oznaczony symbolem
A.
B.
C.
D.
Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Oznaczenia pianek typu "T" są w praktyce kojarzone z gęstością, a liczba w symbolu wskazuje jej poziom.
Najmniejsza gęstość odpowiada najniższej wartości liczbowej w zestawie odpowiedzi, więc spośród "T 18, T 25, T 28, T 35" kryterium "jak najmniejsza gęstość" spełnia "T 18".

Pełne wyjaśnienie:

W tapicerstwie dobór pianki poliuretanowej zależy m.in. od gęstości (ile materiału przypada na określoną objętość) oraz od twardości/sprężystości. W zastosowaniach takich jak wyściełanie ścianek bocznych skrzynki pufu często dąży się do ograniczenia masy i uzyskania elastycznego wypełnienia, dlatego kryterium "jak najmniejsza gęstość" oznacza wybór pianki o najniższym parametrze gęstości w danej grupie.

W pytaniu podano symbole: "T 18", "T 25", "T 28", "T 35". Przy założeniu, że liczba w oznaczeniu "T xx" odzwierciedla poziom gęstości (im mniejsza liczba, tym mniejsza gęstość), właściwy wybór to "T 18", ponieważ 18 jest najmniejszą wartością spośród podanych.

Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie spełniają warunku?

  • "T 25" oznacza wyższy poziom parametru niż 18, więc nie jest najmniejszą gęstością w zestawie.
  • "T 28" ma jeszcze wyższą wartość liczbową, a więc również nie odpowiada minimalnej gęstości.
  • "T 35" jest najwyższą wartością wśród opcji, typowo kojarzoną z pianką "cięższą" (o większej gęstości), więc zdecydowanie nie spełnia warunku minimalizacji.

Wskazówka egzaminacyjna: jeśli odpowiedzi różnią się tylko liczbą, nie zakładaj automatycznie, że zawsze chodzi o "najmniejszą liczbę". W praktyce spotyka się różne systemy znakowania, dlatego na egzaminie warto kojarzyć, jakie parametry są typowo kodowane w symbolach pianek oraz co oznacza litera (np. typ materiału) i liczba (parametr).

Dodatkowe pytania

Dodatkowe pytania (FAQ):
Gęstość pianki mówi, ile materiału przypada na daną objętość (w praktyce: "jak ciężka" jest pianka). Zwykle wpływa na trwałość i zachowanie w czasie: pianki o większej gęstości bywają bardziej odporne na odkształcenia, a mniejsza gęstość często daje lżejsze wypełnienie.
Do ścianek bocznych zwykle nie potrzeba tak "mocnej" pianki jak do siedziska, bo obciążenia są mniejsze. W praktyce dobiera się piankę pod kątem masy, sprężystości i łatwości klejenia/układania. Dlatego często wybiera się wariant o niższej gęstości niż dla elementów nośnych.
Takie symbole mają ułatwiać identyfikację materiału bez opisywania całej karty technicznej. W wielu zestawach dydaktycznych litera wskazuje grupę materiału (np. typ pianki), a liczba różnicuje wariant parametru (np. gęstość). Na egzaminie trzeba skojarzyć, co w danym kontekście jest kodowane liczbą.
Nie. "Lepsza" pianka zależy od zastosowania. Mniejsza gęstość może dać niższą masę i większą "lekkość" wyrobu, ale bywa mniej trwała w elementach intensywnie obciążanych (np. siedziska). Do boków skrzynki pufu często wystarcza niższa gęstość, ale do siedziska zwykle wybiera się materiał bardziej odporny.
Najczęstsze błędy to: mylenie gęstości z twardością, traktowanie liczby jako "uniwersalnej" (bez sprawdzenia systemu znakowania) oraz wybór na zasadzie intuicji "większa liczba = lepsza". W praktyce trzeba czytać parametry z karty technicznej i odnosić je do funkcji elementu mebla.
Najpewniejsza metoda to porównanie parametrów w karcie technicznej oraz próbki: siedzisko wymaga większej odporności na stałe ugniatanie, więc często stosuje się pianki o wyższej gęstości i dobranej twardości. Boki skrzynki pełnią częściej rolę wykończeniową i kształtującą, więc mogą mieć lżejsze wypełnienie.
To wskazuje na cel technologiczny: odciążenie elementu, oszczędność materiału i uzyskanie wypełnienia, które ma głównie nadać kształt oraz wygładzić powierzchnię pod tkaninę. Przy mniejszych obciążeniach można dobrać piankę lżejszą, zamiast "siedziskowej", która jest projektowana do intensywnego nacisku.
Nie zawsze. Mogą istnieć różne systemy handlowe i skróty, dlatego w pracy tapicera kluczowe są: nazwa handlowa, karta techniczna i parametry (gęstość, twardość, odkształcenia trwałe). Na egzaminie zwykle przyjmuje się jeden, uproszczony sposób oznaczania, zgodny z materiałami dydaktycznymi.
Ucz się z tabel i kart materiałowych: połącz zastosowanie (boki, oparcia, siedziska) z parametrami (gęstość, twardość, sprężystość). Dobrze działa też metoda fiszek: symbol pianki → typowe zastosowanie i kluczowy parametr. To ogranicza zgadywanie po samej liczbie.
Poza gęstością liczą się m.in. twardość (odczucie pod naciskiem), sprężystość, odkształcenia trwałe po ściskaniu, odporność na starzenie oraz łatwość obróbki (cięcie, klejenie). W siedziskach często priorytetem jest odporność na "wysiadywanie", a w elementach bocznych – stabilny kształt i estetyka wykończenia.
info

Statystycznie 76% uczniów zna prawidłową odpowiedź. średnio łatwe

Materiały:

  • Karty techniczne (TDS) pianek poliuretanowych od dostawców tapicerskich – parametry i oznaczenia
  • Podręczniki/materialy do nauki materiałoznawstwa w tapicerstwie (część o piankach PU)
  • Instrukcje technologiczne zakładowe dotyczące doboru wypełnień do puf, siedzisk i elementów skrzyniowych

Aktualizacja pytania: 31.03.2026



Aktualizacja pytania: 31.03.2026
📡 Brak połączenia internetowego