W jonoforezie (galwanizacji jonowej) celem jest wprowadzenie jonów substancji aktywnej przez skórę za pomocą prądu stałego. Kluczowa reguła egzaminacyjna i praktyczna brzmi: ładunki jednoimienne się odpychają, dlatego jon o danym ładunku podaje się spod elektrody o takim samym znaku.
- Kationy (ładunek dodatni) wprowadza się spod anody(+).
- Aniony (ładunek ujemny) wprowadza się spod katody(-).
Działanie przeciwłojotokowe (zmniejszające łojotok) jest w kosmetyce typowo kojarzone z zastosowaniem jonów cynku. W związku z tym poprawne jest zestawienie: jony cynku oraz anoda(+), bo cynk w jonoforezie występuje jako kation i powinien być podawany spod elektrody dodatniej.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- "jodek potasu, katodę(-)" – w tej parze wskazano substancję i elektrodę niepasujące do typowego celu przeciwłojotokowego. Dodatkowo łatwo tu o pomyłkę: jodek (anion) rzeczywiście wiąże się z katodą, ale pytanie dotyczy konkretnego działania (przeciwłojotokowego), a nie samej biegunowości.
- "chlorek wapnia, anodę(+)" – wapń jest kationem, więc sama elektroda dodatnia może wydawać się logiczna, jednak nie odpowiada to typowemu doborowi jonów dla efektu przeciwłojotokowego w kosmetyce. To przykład odpowiedzi "formalnie kuszącej" (bo kation–anoda), ale nietrafionej celowo.
- "witaminę C, katodę(-)" – witamina C jest popularna w zabiegach pielęgnacyjnych, co może skłaniać do wyboru, ale nie jest to standardowe skojarzenie z efektem przeciwłojotokowym w jonoforezie. Ta opcja często wygrywa u osób kierujących się rozpoznawalnością składnika, a nie jego zastosowaniem i jonową postacią w danym zabiegu.
Wskazówka do nauki: na egzaminie łącz zawsze dwa kroki – (1) wybór jonu pod kątem efektu zabiegu, (2) dobór elektrody zgodnie z ładunkiem (kation–anoda, anion–katoda). Dopiero komplet tych dwóch elementów daje poprawną odpowiedź.
