Walec statyczny okołkowany (często nazywany stopkowym) ma powierzchnię roboczą z występami (okołkami/stopkami). Podczas przejazdu nie tyle "wygładza" warstwę, co przede wszystkim powoduje ugniatanie i lokalne wciskanie gruntu. Taki mechanizm pracy jest szczególnie korzystny dla gruntów spoistych, które reagują na ugniatanie i wymagają "rozbicia" struktury oraz dociśnięcia cząstek w masie gruntu.
Dlatego odpowiedź "Iłu grubego." jest właściwa: ił zalicza się do gruntów spoistych, a walec okołkowany jest typowo dobierany właśnie do takich gruntów (zwłaszcza gdy celem jest intensywne ugniatanie).
Pozostałe odpowiedzi dotyczą gruntów niespoistych:
- "Piasku grubego." – piasek zagęszcza się głównie przez przemieszczenia i klinowanie ziaren; w praktyce lepiej sprawdzają się walce gładkie/wibracyjne lub płyty wibracyjne (zależnie od warstwy i warunków).
- "Piasku żwirowego." – mieszanka o dominacji frakcji niespoistej; kluczowe jest wibracyjne przemieszczanie i układanie ziaren, a nie ugniatanie stopkami.
- "Żwiru." – gruby materiał ziarnisty; skuteczne zagęszczenie uzyskuje się zwykle przez wibrację i odpowiednią energię dynamiczną, natomiast okołki mogą nie dawać oczekiwanego efektu w porównaniu z rozwiązaniami dedykowanymi do kruszyw.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się walec okołkowany/stopkowy, szukaj gruntu spoistego (np. ił). Jeśli dominują piaski i żwiry, częściej właściwe są rozwiązania wibracyjne i bębny gładkie.
