W projektowaniu fryzur kompozycja opisuje, jak rozmieszczone są elementy formy (linie, objętości, proporcje) oraz jaki efekt równowagi i kierunku uzyskujemy w całości. Jeżeli fryzura przedstawiona na rysunku ma różny układ po obu stronach osi (np. inna długość, inna objętość, inny kierunek pasm), właściwym określeniem jest kompozycja asymetryczna. Asymetria nie oznacza "bałaganu" – kluczowe jest to, że mimo nierówności po stronach zachowana jest czytelna, zamierzona forma i równowaga wizualna.
Odpowiedź "zamkniętą" dotyczy raczej tego, czy układ elementów jest "domknięty" w konturze i nie prowadzi wzroku poza formę. To inny wymiar opisu niż pytanie o rozkład po stronach osi. Fryzura może być jednocześnie asymetryczna i (w sensie plastycznym) bardziej zamknięta lub bardziej otwarta, więc to pojęcie nie jest tu rozstrzygające.
Odpowiedź "symetryczną" byłaby właściwa, gdyby po obu stronach osi (najczęściej osi twarzy/głowy) występowały te same lub bardzo podobne kształty, długości i objętości. Jeśli rysunek pokazuje wyraźną przewagę jednej strony (np. mocniejsze wydłużenie, większą masę, inny przebieg linii), symetria nie zachodzi.
Odpowiedź "statyczną" opisuje wrażenie spokoju i stabilności (często związane z poziomymi liniami, małą dynamiką kierunków, klasycznym wyważeniem). Fryzury asymetryczne zwykle wprowadzają większą dynamikę, ale nawet jeśli wyglądają "spokojnie", samo pojęcie statyczności nie odpowiada na pytanie o symetrię/asymetrię układu.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw wyobraź sobie oś twarzy, potem porównaj kontur, objętość i długości po lewej i prawej stronie. Jeśli nie da się "złożyć" fryzury na pół tak, by strony się pokryły, a różnice są zamierzone – wybieraj kompozycję asymetryczną.
