W terapii zajęciowej zabawka jest przede wszystkim narzędziem terapeutycznym, a nie wyłącznie przedmiotem do spędzania czasu. Jeśli dobieramy ją do planu terapii dla dziecka z mózgowym porażeniem dziecięcym, to kluczowe jest, aby umożliwiała realizację konkretnych celów: ćwiczenie funkcji ruchowych (np. chwytu, manipulacji, koordynacji), utrwalanie sprawności potrzebnych w czynnościach dnia codziennego oraz rozwijanie umiejętności poznawczych i uczenia się.
Dlatego właściwe jest wskazanie funkcji usprawniającej i kształcącej. "Usprawniająca" oznacza, że aktywność zabawowa ma prowadzić do poprawy działania wybranych funkcji (w granicach możliwości dziecka) albo do lepszej kompensacji trudności. "Kształcąca" odnosi się do komponentu uczenia: rozwijania percepcji, planowania ruchu, rozumienia zależności przyczynowo‑skutkowych, koncentracji, sekwencji działania czy komunikacji.
Pozostałe propozycje są mniej trafne jako opis celu nadrzędnego doboru do planu terapii:
- "odprężającą i wyciszającą" – redukcja napięcia i wyciszenie mogą być korzystnym efektem zajęć, ale zbyt wąsko opisują funkcję zabawek w terapii ukierunkowanej na rozwój i usprawnianie.
- "uspokajającą i społeczną" – element społeczny bywa ważny (np. zabawa naprzemienna, komunikacja), jednak zestawienie z "uspokajającą" nie oddaje głównej roli zabawek terapeutycznych w MPD, gdzie zwykle planuje się pracę nad funkcją i umiejętnościami.
- "inspirującą i wychowawczą" – to określenia bardziej ogólnopedagogiczne. W terapii potrzebne są kryteria funkcjonalne (co ćwiczymy i jak mierzymy postęp), a nie jedynie wartościowanie wychowawcze.
W praktyce terapeuta analizuje cel, poziom możliwości dziecka, wymagania motoryczne i poznawcze zabawki oraz sposób jej adaptacji (np. powiększenie uchwytu, stabilizacja, ograniczenie liczby bodźców). To pozwala, by zabawka realnie wspierała usprawnianie i rozwój.
