Współczynnik wypełnienia objętościowego to relacja: objętość ładunku / objętość przestrzeni ładunkowej, zwykle wyrażana w procentach. W zadaniu objętość jednej paletowej jednostki ładunkowej wynosi 1,2×0,8×1,35 m, a dla 50 sztuk: 64,8 m³.
Kluczowy warunek to możliwość piętrzenia. Skoro jednostki mogą być układane w stosie paletowym, trzeba sprawdzić, czy naczepa ma wystarczającą wysokość na co najmniej dwie warstwy: 2×1,35 m = 2,70 m. Naczepy o wysokości 2,60 m i 2,50 m nie spełniają tego warunku, więc nie pozwolą wykorzystać piętrzenia do przewozu 50 sztuk w dwóch warstwach.
Następnie porównuje się naczepy, które spełniają warunek wysokości (2,95 m). Z punktu widzenia wypełnienia objętościowego korzystniejsza jest ta, która ma mniejszą kubaturę, ale nadal umożliwia ułożenie wymaganej liczby jednostek (uwzględniając realny układ palet 1200×800 i możliwość obrotu o 90°). Naczepa "Naczepa B." ma mniejszą objętość przestrzeni ładunkowej niż dłuższa naczepa, a jednocześnie pozwala zestawić wymaganą liczbę jednostek dzięki układowi palet w rzędach i piętrzeniu.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne? "Naczepa A." oraz "Naczepa C." odpadają przez zbyt małą wysokość do dwóch warstw (to typowy błąd polegający na ignorowaniu ograniczenia wysokości). "Naczepa D." jest większa i również przewiezie ładunek, ale ma większą kubaturę, więc przy tej samej objętości ładunku wypełnienie procentowe będzie niższe. W praktyce logistycznej najwyższe wypełnienie często oznacza lepszą efektywność kosztową, o ile nie narusza to ograniczeń operacyjnych (bezpieczeństwo, dopuszczalne piętrzenie, stabilność ładunku).
