W praktyce protetyka słuchu dobór dodatkowych urządzeń wspomagających słyszenie (rozwiązań uzupełniających aparat/implant w określonych sytuacjach) powinien być oparty na tym, co pacjent realnie chce osiągnąć i gdzie doświadcza największych ograniczeń. Dlatego podstawą jest analiza priorytetów pacjenta związanych ze słyszeniem: rozmowy w hałasie, spotkania rodzinne, telefon, oglądanie telewizji, sytuacje zawodowe itp.
Odpowiedź "analizy badań audiometrycznych pacjenta" jest niewystarczająca jako jedyna podstawa, ponieważ badania opisują stan narządu słuchu i progi słyszenia, ale nie wyczerpują informacji o trudnościach funkcjonalnych i celach pacjenta. Wyniki audiometrii są ważne w diagnostyce i doborze podstawowego rozwiązania, jednak same w sobie nie mówią, które sytuacje są dla pacjenta najważniejsze i jakie wsparcie dodatkowe przyniesie największą korzyść.
Odpowiedź "liczby programów aparatu słuchowego pacjenta" jest myląca, bo liczba programów nie jest kryterium wskazań do urządzeń dodatkowych. Programy to element konfiguracji aparatu, a nie miara potrzeb pacjenta ani warunek użycia rozwiązań wspomagających w środowisku.
Odpowiedź "poziomu wiedzy technicznej pacjenta" także nie stanowi podstawy doboru: kompetencje techniczne mogą wpływać na łatwość obsługi i zakres instruktażu, ale nie powinny zastępować kryterium kliniczno-funkcjonalnego, czyli tego, jakie cele słuchowe i komunikacyjne pacjent chce zrealizować.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy pytanie dotyczy doboru rozwiązań wspomagających, szukaj odpowiedzi związanej z potrzebami w codziennych sytuacjach i celami pacjenta (podejście zorientowane na funkcjonowanie), a nie z samymi parametrami technicznymi urządzeń.
