Skala dBFS opisuje poziom sygnału w systemie cyfrowym względem pełnej skali (0 dBFS). Wymaganie, aby materiał nie przekroczył -3 dBFS, dotyczy w praktyce kontroli wartości maksymalnych (szczytów), tak aby uniknąć przesterowania cyfrowego oraz spełnić założenia techniczne projektu.
W takiej sytuacji właściwym narzędziem jest limiter. Limiter jest szczególnym przypadkiem kompresora o bardzo dużym współczynniku kompresji (zwykle dążącym do "nieskończonego"), którego celem jest ograniczenie sygnału powyżej progu. Ustawiając próg oraz parametr wyjściowy (często nazywany ceiling), można sprawić, że żaden pik nie przekroczy wymaganej wartości, np. -3 dBFS.
Pozostałe procesory nie realizują tego celu:
- Korektor służy do kształtowania widma (barwy) przez zmianę poziomu wybranych pasm częstotliwości. Może pośrednio wpłynąć na głośność, ale nie gwarantuje utrzymania twardego maksimum poziomu.
- Enhancer (procesor "ulepszający") zwykle dodaje harmoniczne, poszerza obraz stereo lub wzmacnia subiektywną jasność/obecność. Może nawet zwiększyć szczyty, więc nie jest narzędziem do pilnowania limitu w dBFS.
- Ekspander działa odwrotnie do kompresora: rozszerza dynamikę (np. bramka szumów), zmniejszając poziom sygnałów cichych lub zwiększając kontrast dynamiczny. Nie służy do ograniczania maksimum.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawia się warunek "nie przekroczyć wartości maksymalnej", najczęściej chodzi o limiter (lub ograniczanie szczytów). Gdy celem jest "wyrównanie dynamiki" bez twardego sufitu, częściej wybiera się kompresor, a gdy celem jest "barwa" – korektor.
