Liczba wodna (zwana też liczbą absorpcyjną) opisuje, ile wody może wchłonąć 100 g podłoża maściowego przy zachowaniu jednorodnej konsystencji. Jest to parametr kluczowy w praktyce recepturowej, gdy do podłoża tłuszczowego trzeba wprowadzić składnik wodny (np. roztwór wodny substancji leczniczej) i utrzymać układ bez rozwarstwienia.
Odpowiedź "zwiększenie liczby wodnej podłoża" jest poprawna, ponieważ cholesterol jest związkiem amfifilowym: ma lipofilowy szkielet steroidowy oraz hydrofilową grupę –OH. Dzięki temu jego cząsteczki orientują się na granicy faz tłuszcz–woda, obniżają napięcie międzyfazowe i pełnią funkcję naturalnego emulgatora. W efekcie podłoże tłuszczowe (np. wazelinowe) może zaabsorbować wyraźnie większą ilość wody, co bezpośrednio podnosi liczbę wodną.
Stwierdzenie "zmniejszenie trwałości podłoża" nie opisuje typowego, mierzalnego efektu technologicznego dodatku cholesterolu w recepturze. W tym kontekście głównym celem nie jest pogorszenie stabilności, lecz zwiększenie zdolności wiązania/inkorporacji wody. Odpowiedź "zwiększenie trwałości podłoża" również jest nieprecyzyjna: choć poprawa stabilności emulsji może towarzyszyć działaniu składnika amfifilowego, pytanie dotyczy konkretnego parametru podłoża, a nie ogólnego wrażenia "trwałości". Najbardziej charakterystyczną i sprawdzaną na egzaminach konsekwencją jest wzrost liczby wodnej.
Odpowiedź "zmniejszenie liczby kwasowej podłoża" jest błędna, ponieważ liczba kwasowa odnosi się do zawartości wolnych kwasów tłuszczowych i stopnia ich neutralizacji/rozkładu, a nie do chłonności wody. Cholesterol jako związek obojętny nie jest typowo stosowany po to, by modyfikować liczbę kwasową podłoża. W praktyce zapamiętaj regułę: cholesterol w podłożu tłuszczowym → większa zdolność wchłaniania wody → wyższa liczba wodna.
