Dodanie piasku do gleby ma przede wszystkim cel fizyczny: poprawę struktury i zwiększenie udziału frakcji grubszej. W praktyce oznacza to rozluźnienie podłoża, lepsze napowietrzenie strefy korzeniowej oraz zwykle wyższą przepuszczalność (łatwiejsze odprowadzanie nadmiaru wody).
Dlatego odpowiedź "rozluźnienie podłoża." jest właściwa: piasek zmniejsza "kleistość" i zwięzłość typową dla gleb ciężkich (np. ilastych), co ułatwia rozwój korzeni, zabiegi pielęgnacyjne i ogranicza zastoiska wodne.
Pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe, bo opisują skutki typowe dla innych zabiegów lub materiałów:
- "obniżenie pH podłoża." – piasek jest zwykle materiałem w dużej mierze obojętnym chemicznie; do zmiany pH stosuje się inne metody (np. zabiegi zakwaszające lub odkwaszające).
- "podwyższenie wilgotności podłoża." – zwiększenie udziału piasku często zmniejsza zdolność zatrzymywania wody w porównaniu z glebą bogatszą w frakcje drobne i próchnicę; do podniesienia wilgotności/retencji używa się częściej materii organicznej.
- "zwiększenie zawartości makroelementów w podłożu." – piasek nie jest nawozem i nie stanowi typowego źródła azotu, fosforu czy potasu; do wzbogacania w makroelementy służą nawozy mineralne lub organiczne.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedziach pojawiają się efekty "chemiczne" (pH, składniki pokarmowe) i "fizyczne" (zwięzłość, przepuszczalność), a w pytaniu jest mowa o piasku, najczęściej chodzi o zmianę właściwości fizycznych – czyli rozluźnienie i drenaż.
