Dźwignia finansowa opisuje wpływ wykorzystania kapitału obcego (np. kredytów, pożyczek) na rentowność kapitału własnego. Jej sens polega na tym, że odsetki od długu są kosztem stałym, a środki pozyskane z zewnątrz mogą być użyte do finansowania aktywów przynoszących zysk.
Dodatnia dźwignia finansowa pojawia się wtedy, gdy przedsiębiorstwo potrafi osiągnąć stopę zwrotu z zainwestowanych środków wyższą niż koszt obsługi długu. W praktyce oznacza to, że zadłużenie "pracuje" na rzecz właścicieli: po zapłaceniu odsetek pozostaje nadwyżka zysku, która podnosi zwrot dla kapitału własnego. Z tego powodu prawidłowe jest stwierdzenie, że dodatnia dźwignia daje podstawę do wykorzystania obcych źródeł w finansowaniu działalności.
Pozostałe stwierdzenia są nieprawidłowe, bo opisują inne sytuacje:
- Twierdzenie, że obce źródła są "drogie", odpowiada raczej sytuacji ujemnego efektu dźwigni (gdy koszt długu przewyższa stopę zwrotu z aktywów) albo ocenie ryzyka, a nie definicji dodatniej dźwigni.
- Stwierdzenie o finansowaniu wyłącznie z własnych środków zaprzecza idei dźwigni finansowej, która właśnie dotyczy korzystania z kapitału obcego.
- Teza, że dźwignia nie wpływa na decyzje o długu, jest sprzeczna z istotą pojęcia: dźwignia ma znaczenie decyzyjne, bo wskazuje, kiedy dług może poprawić (lub pogorszyć) rentowność kapitału własnego.
W nauce do egzaminu warto zapamiętać prostą regułę: dodatni efekt dźwigni = dług jest relatywnie tańszy od stopy zwrotu z inwestycji; ujemny = dług jest relatywnie droższy i obniża opłacalność dla właścicieli.
