W pytaniu kluczowe są dwa niezależne kryteria podziału nawożenia: sposób aplikacji oraz termin w cyklu rozwojowym roślin.
Nawożenie doglebowe oznacza podanie nawozu do gleby (np. rozsiew granulatu, podlewanie roztworem), a nie na liście. Z kolei określenie "w trakcie wegetacji" wskazuje na nawożenie wykonywane wtedy, gdy rośliny aktywnie rosną i pobierają składniki.
Dlatego doglebowe stosowanie nawozów azotowych w trakcie wegetacji jest typowym przykładem nawożenia pogłównego: jest to dokarmianie "w sezonie", uzupełniające składniki w odpowiedzi na aktualne potrzeby roślin (np. podtrzymanie wzrostu traw, regeneracja po koszeniu, intensyfikacja przyrostu masy zielonej).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują?
- "dolistnym" – ten termin dotyczy aplikacji na część nadziemną (najczęściej oprysk liści). W pytaniu wyraźnie wskazano zastosowanie doglebowe, więc to inny sposób podania.
- "startowym" – nawożenie startowe wiąże się z początkiem wzrostu po siewie/sadzeniu lub ruszeniu wegetacji, aby ułatwić start i ukorzenianie. Sam fakt, że trwa wegetacja, nie oznacza automatycznie "startu".
- "podstawowym" – nawożenie podstawowe jest zwykle wykonywane przed założeniem uprawy albo przed sezonem, często z wymieszaniem z glebą. Ma stworzyć "bazę" składników, a nie uzupełniać je doraźnie w trakcie sezonu.
W praktyce w architekturze krajobrazu rozróżnienie tych pojęć pomaga dobrać właściwy zabieg do trawników, rabat i nasadzeń: inaczej planuje się dawki "na start", inaczej "bazę" przed sezonem, a inaczej dawki uzupełniające w trakcie intensywnego wzrostu.
