Inwentaryzacyjne pomiary powykonawcze służą do wiarygodnego wykazania położenia (w planie i w wysokości) obiektów zrealizowanych w terenie. Z tego powodu kluczowe jest, aby ich dokładność nie była dowolna, lecz wynikała z wymagań technicznych odnoszonych do pomiarów sytuacyjno‑wysokościowych.
Poprawna jest odpowiedź: "pomiarów sytuacyjno-wysokościowych określonych w standardach geodezyjnych." Oznacza to, że wykonawca powinien tak dobrać metodę, instrumenty oraz sposób opracowania, by spełnić wymagania jakościowe przewidziane dla tej klasy prac. Dzięki temu wyniki są porównywalne, możliwe do kontroli i nadają się do wykorzystania w dokumentacji geodezyjnej.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- "ustalonej przez geodetę…" – wprowadza uznaniowość. W praktyce geodeta może organizować proces pomiaru, ale nie może zastąpić wymagań standardów własnym "ustaleniem", jeśli praca ma spełniać kryteria przyjmowania i kontroli.
- "dwukrotnie wyższej niż w pomiarach realizacyjnych" – brzmi jak prosta reguła, ale nie stanowi zasady ogólnej. Wymagania dokładności wynikają z charakteru obiektów i standardów, a nie z arbitralnego mnożnika "x2".
- "określonej błędem granicznym" – błąd graniczny jest pojęciem używanym do opisu dopuszczalnych odchyłek, ale sama fraza nie wskazuje właściwego odniesienia (jakie obiekty, jaka metoda, jakie kryteria). W pytaniu chodzi o to, do jakiej kategorii wymagań ma odpowiadać dokładność: do standardów dla pomiarów sytuacyjno‑wysokościowych.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedziach pojawiają się "standardy", "wymagania techniczne" lub "przepisy", zwykle oznacza to kryterium zewnętrzne i sprawdzalne. Odpowiedzi sugerujące dowolność wykonawcy albo proste mnożniki często są pułapką.
