Ocena organoleptyczna (sensoryczna) to taka ocena jakości surowca, w której wykorzystuje się przede wszystkim wzrok, węch i (w razie potrzeby) smak. Jej celem jest szybkie wychwycenie nieprawidłowości, które mogą świadczyć o zanieczyszczeniu, niewłaściwym przechowywaniu albo obniżonej jakości partii surowca.
W przypadku cukru jedną z podstawowych cech ocenianych organoleptycznie jest barwa. Cukier jako surowiec powinien mieć barwę typową dla danego rodzaju (np. cukier biały – barwa biała), bez nietypowych przebarwień, które mogłyby wskazywać na zanieczyszczenia, zawilgocenie, domieszki lub kontakt z obcymi substancjami.
Pozostałe odpowiedzi nie pasują do "oceny organoleptycznej", ponieważ odnoszą się do innych typów oceny:
- "Wagę netto" sprawdza się z dokumentów i oznakowania opakowania albo przez ważenie – to parametr handlowy/ilościowy, a nie cecha oceniana zmysłami.
- "Rozpuszczalność" opisuje właściwość fizykochemiczną. Można ją badać w praktyce poprzez próbę rozpuszczania, ale nie jest to klasyczna, podstawowa cecha organoleptyczna jak barwa czy wygląd.
- "Zawartość wody" jest parametrem analitycznym (fizykochemicznym), wymagającym metody badawczej. Zmysłami można jedynie pośrednio zauważyć skutki zawilgocenia (np. zbrylenie), ale nie wyznacza się w ten sposób zawartości wody.
Na egzaminie warto zapamiętać prostą zasadę: organoleptycznie = zmysłami. Jeśli odpowiedź dotyczy etykiety, liczby, procentu, wyniku pomiaru lub badania laboratoryjnego, zwykle nie jest to cecha organoleptyczna.
