W produkcji słuchowiska radiowego kluczowym dokumentem roboczym jest scenariusz. To on stanowi bezpośrednią podstawę planowania i realizacji nagrania: porządkuje przebieg akcji, zawiera kwestie dialogowe, podział na sceny, didaskalia oraz informacje przydatne do przygotowania efektów dźwiękowych i muzyki. Dzięki scenariuszowi realizator dźwięku, reżyser i wykonawcy mają wspólny punkt odniesienia: wiadomo, kto mówi, co mówi, w jakiej kolejności i w jakich warunkach sytuacyjnych ma to wybrzmieć.
Odpowiedź "scenopis" jest myląca, ponieważ ten typ dokumentu kojarzy się przede wszystkim z produkcjami audiowizualnymi, gdzie opisuje warstwę obrazu (ujęcia, kadry, akcję widzialną). W radiu nie planuje się ujęć i kadrów, a rdzeniem przekazu jest dźwięk oraz interpretacja tekstu, więc scenopis nie jest typową podstawą pracy w słuchowisku.
"Licencja" również nie jest właściwa jako podstawa produkcji. Jest to dokument regulujący prawa do korzystania z utworu lub elementów nagrania, czyli kwestia formalno-prawna. Może być konieczna, aby legalnie produkować i rozpowszechniać dzieło, ale nie zastępuje dokumentu realizacyjnego, na którym pracuje zespół w studiu.
"Utwór literacki" może stanowić inspirację albo materiał wyjściowy (np. powieść, opowiadanie), jednak do pracy w formie słuchowiska zwykle potrzebna jest adaptacja i zapis w postaci scenariusza. Sam tekst literacki nie musi zawierać podziału na sceny radiowe, didaskaliów dźwiękowych ani wskazówek wykonawczych, które są praktycznie niezbędne w nagraniu.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy pytanie dotyczy "podstawy produkcji" w kontekście realizacji, zwykle chodzi o dokument operacyjny do pracy artystyczno-technicznej, a nie o dokument prawny ani pierwotne źródło treści.
