Pytanie sprawdza znajomość zasad archiwizacji dokumentacji medycznej pacjentów zmarłych. Kluczowe są tu dwie rzeczy:
- jaki okres przechowywania obowiązuje dla tej sytuacji,
- jak liczyć termin – "od końca roku kalendarzowego", a nie od samej daty zgonu.
Dlaczego 20 lat?
W tym zadaniu przyjęto, że dokumentację pacjenta nieżyjącego przechowuje się przez 20 lat, licząc od końca roku, w którym nastąpił zgon. Oznacza to, że termin nie startuje w dniu zgonu, tylko dopiero z końcem danego roku kalendarzowego.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- 10 lat – to typowa "intuicyjna" wartość, często mylona z innymi okresami retencji dokumentów, ale w tym pytaniu nie jest właściwa.
- 15 lat – może wydawać się kompromisem między 10 a 20, jednak zadanie wymaga konkretnej, jednej wartości, a nie przybliżenia.
- 5 lat – jest zbyt krótkim okresem dla archiwizacji dokumentacji medycznej w kontekście zgonu pacjenta.
Wskazówka egzaminacyjna: zwracaj uwagę na frazę "licząc od końca roku". W testach bywa to element rozstrzygający, bo zmienia sposób rozumienia terminu, nawet jeśli sama liczba lat jest znana z pamięci.