Storno to technika księgowa służąca do poprawiania błędów w zapisach w księgach rachunkowych, tak aby zachować przejrzystość i ciągłość zapisów. W praktyce spotyka się m.in. storno czerwone (zapis ujemny po tych samych stronach kont) oraz storno czarne (zapis dodatni po stronach przeciwnych). Niezależnie od sposobu korekty, każdy zapis w księgach musi mieć podstawę w dowodzie księgowym.
Taką podstawą dla zapisu storna jest polecenie księgowania (PK). Jest to dowód księgowy własny wewnętrzny jednostki, sporządzany po to, aby udokumentować operację korygującą w ewidencji: wskazać, co było błędem, jakie konta należy skorygować, w jakiej kwocie oraz jaką zastosować dekretację (Wn/Ma). PK powinno spełniać wymagania formalne dowodu księgowego (m.in. identyfikacja dokumentu, data, opis, kwota, dekretacja, podpisy).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe? Faktura korygująca i nota korygująca to dokumenty źródłowe związane z obrotem gospodarczym (najczęściej zewnętrzne). Mogą one stanowić przyczynę potrzeby korekty, ale pytanie dotyczy dokumentu, który jest podstawą zapisu storna w księgach – a tę rolę pełni PK. Nota księgowa bywa wykorzystywana do udokumentowania określonych rozliczeń (np. obciążeń/uzgodnień), lecz nie jest standardowym dowodem wewnętrznym przeznaczonym do technicznego wykonania storna błędnego zapisu.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się sformułowanie "podstawa zapisu w księgach", szukaj odpowiedzi odnoszącej się do dowodu księgowego wykorzystywanego bezpośrednio do dekretacji i wprowadzenia zapisu w systemie, a nie dokumentu, który tylko wyjaśnia lub inicjuje korektę.
