Dolna granica wybuchowości (LEL) opisuje minimalne stężenie gazu palnego w powietrzu, przy którym mieszanina może się zapalić (przy obecności źródła zapłonu) i następuje możliwość rozprzestrzeniania płomienia. Poniżej LEL mieszanina jest "za chuda" – jest zbyt mało paliwa w stosunku do tlenu, aby reakcja spalania mogła utrzymać się w przestrzeni.
Dla wodoru wartość LEL = 4,0% (objętościowo w powietrzu). To parametr kluczowy w profilaktyce przeciwwybuchowej: pozwala interpretować pomiary atmosfery i ocenić, czy zbliżamy się do strefy stężeń, w których zapłon staje się możliwy.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- "2,0%" – jest zbyt niską wartością w odniesieniu do wodoru; wskazywałaby, że mieszanina staje się wybuchowa przy mniejszym udziale paliwa niż wynika z przyjętego parametru LEL.
- "9,0%" – to stężenie znacznie powyżej progu zapłonu; może leżeć w zakresie wybuchowości, ale nie jest wartością graniczną "od dołu".
- "12,0%" – podobnie jak 9,0% nie jest dolnym progiem; to stężenie wyższe, a pytanie dotyczy minimalnego stężenia, od którego zaczyna się możliwość wybuchu.
W praktyce egzaminacyjnej warto rozróżniać: % obj. (rzeczywiste stężenie objętościowe) oraz %LEL (wskazanie miernika odniesione do LEL). To częste źródło pomyłek: np. 50%LEL dla wodoru oznacza połowę z 4,0% obj., czyli 2,0% obj.
