Dokument KP ("Kasa przyjmie") służy do udokumentowania operacji gotówkowej polegającej na przyjęciu gotówki do kasy. W praktyce księgowej KP jest typowym dowodem kasowym wykorzystywanym do ewidencji wpływów gotówkowych (np. wpłat od pracowników, zwrotów zaliczek, wpłat od klientów – zależnie od organizacji jednostki).
W podziale dowodów księgowych według pochodzenia wyróżnia się m.in. dowody własne i obce. KP jest sporządzany w jednostce (przez kasę/księgowość) na potrzeby udokumentowania zdarzenia w tej jednostce, dlatego należy do dowodów własnych, a nie obcych.
Osobnym kryterium jest podział na dowody wewnętrzne i zewnętrzne. Ten podział dotyczy przede wszystkim tego, czy dokument funkcjonuje wyłącznie w obiegu wewnętrznym, czy też występuje w relacji z otoczeniem jednostki (np. jest przekazywany drugiej stronie lub wynika z rozliczeń z kontrahentami). W zależności od przyjętych procedur i obiegu dokumentów KP może być traktowany jako dowód własny wewnętrzny (gdy pozostaje w obiegu jednostki) albo jako dowód własny zewnętrzny (gdy stanowi potwierdzenie wpłaty w relacji z osobą z zewnątrz).
Dlatego odpowiedź "własnym zewnętrznym lub własnym wewnętrznym" oddaje istotę klasyfikacji: KP jest dowodem własnym, a jego "wewnętrzność" lub "zewnętrzność" zależy od obiegu.
- Odpowiedź "własnym wyłącznie zewnętrznym" jest zbyt kategoryczna – pomija sytuacje, gdy KP funkcjonuje wyłącznie w obiegu jednostki.
- Odpowiedź "własnym wyłącznie wewnętrznym" również jest zbyt kategoryczna – w niektórych rozwiązaniach organizacyjnych KP pełni także rolę potwierdzenia wpłaty dla strony zewnętrznej.
- Odpowiedź "obcym zewnętrznym" jest nieadekwatna, bo KP nie jest dokumentem wystawianym przez obcy podmiot na rzecz jednostki.
Wskazówka egzaminacyjna: przy dokumentach kasowych najpierw ustal, kto sporządza dokument (własny czy obcy), a dopiero potem rozważ, jak przebiega obieg (wewnętrzny czy zewnętrzny).
