Podczas toalety jamy ustnej u pacjenta obłożnie chorego użyte akcesoria mają bezpośredni kontakt ze śluzówką oraz śliną i mogą być zanieczyszczone materiałem biologicznym. Drewniana szpatułka jest wyrobem jednorazowym, a po użyciu należy ją potraktować jako odpad wymagający bezpiecznego unieszkodliwienia w systemie przewidzianym dla odpadów medycznych. Z tego powodu właściwe postępowanie to wyrzucenie do czerwonego worka, zgodnie z praktyką segregacji odpadów potencjalnie zakaźnych w ochronie zdrowia.
Odpowiedź "wrzucić do czarnego worka" jest błędna, bo czarny worek kojarzy się z odpadami komunalnymi zmieszanymi. W warunkach opieki nad pacjentem materiały zanieczyszczone biologicznie nie powinny trafiać do strumienia odpadów komunalnych, gdyż zwiększa to ryzyko narażenia innych osób.
Odpowiedzi "umyć, moczyć w środku dezynfekcyjnym, wysuszyć" oraz "spryskać środkiem dezynfekcyjnym, umyć i wysuszyć" sugerują przygotowanie szpatułek do ponownego użycia. To typowy błąd: dezynfekcja nie zmienia faktu, że jest to materiał jednorazowy, a ponadto samo mycie/spryskanie nie jest równoważne z procesami zapewniającymi bezpieczeństwo jak dla wyrobów wielorazowych. W praktyce opiekun powinien wybierać rozwiązania minimalizujące ryzyko zakażenia krzyżowego: używać jednorazowych akcesoriów i usuwać je po użyciu w sposób właściwy dla odpadów medycznych.
Wskazówka egzaminacyjna: jeżeli przedmiot był w jamie ustnej (kontakt ze śluzówką i wydzielinami) i jest jednorazowy, myśl o procedurach odpadowych, a nie o "ratowaniu" go dezynfekcją.
