Drgania oscylacyjne odczuwalne na kole kierownicy trzeba wiązać z mechanizmem wymuszenia oraz z zakresem prędkości, w którym objaw jest najsilniejszy. Przy małej prędkości (typowo kilkadziesiąt km/h) dominują wymuszenia związane z geometrią koła, czyli z tym, że opona lub koło nie toczą się idealnie "po okręgu".
Bicie opony (tzw. runout) może mieć charakter radialny (zmiana efektywnego promienia toczenia) lub boczny (odchylenie na boki). Podczas obrotu koła powstaje wtedy okresowa zmiana siły w strefie kontaktu z nawierzchnią. Układ zawieszenia i kierowniczy przenosi tę okresową zmianę na drążki kierownicze i w efekcie na kierownicę jako wyraźne, wolne drgania. Częstotliwość jest niska, bo odpowiada obrotom koła.
Niewyrównoważenie koła jest z kolei problemem masowym: siła od niewyważenia rośnie bardzo mocno wraz z prędkością (w praktyce staje się dokuczliwa dopiero przy większych prędkościach jazdy). Dlatego typowy scenariusz dla niewyrównoważenia to wibracje nasilające się w okolicach wyższych prędkości, a nie przy wolnym toczeniu.
Usterki takie jak uszkodzenie amortyzatora lub utrata sztywności sprężyny mogą pogarszać tłumienie i stabilność, zwiększać kołysanie lub wydłużać czas "dobijania" zawieszenia, ale same w sobie nie są najbardziej charakterystyczną przyczyną drgań oscylacyjnych kierownicy pojawiających się już przy niskiej prędkości. W diagnostyce praktycznej, gdy drgania występują przy małej prędkości, najpierw sprawdza się stan opony i felgi, ewentualne odkształcenia oraz bicie (np. obserwacja podczas obrotu i pomiar czujnikiem).
- Wskazówka egzaminacyjna: jeżeli w pytaniu pojawia się "mała prędkość", myśl o biciu (geometria). Jeżeli "wysoka prędkość" i nasilanie w miarę rozpędzania – myśl o niewyważeniu (masa).
