Podanie drogą inhalacyjną oznacza, że lek ma dotrzeć do dróg oddechowych wraz z wdychanym powietrzem. Żeby było to możliwe, substancja lecznicza musi zostać rozproszona na bardzo małe cząstki lub kropelki unoszące się w gazie. Tę postać nazywa się aerozolem. Dlatego odpowiedź "aerozoli." jest właściwa: podczas inhalacji pacjent faktycznie przyjmuje lek w formie aerozolu.
Odpowiedź "roztworów." bywa wybierana z powodu częstego sformułowania "roztwór do nebulizacji". To jednak typowy przykład różnicy między postacią preparatu przed podaniem a postacią, w jakiej lek trafia do organizmu. W nebulizatorze do komory można wlać roztwór, ale urządzenie zamienia go w mgłę (aerozol), którą zwierzę wdycha. Z punktu widzenia drogi inhalacyjnej kluczowa jest więc postać aerozolu.
Odpowiedź "kropli." nie pasuje, ponieważ krople kojarzą się z podaniem do oka, ucha lub nosa (zakraplanie). W zakraplaniu płyn nie jest rozpylany i nie tworzy frakcji wdychanej do dolnych dróg oddechowych w sposób charakterystyczny dla inhalacji.
Odpowiedź "emulsji." również jest nietrafna: emulsje to mieszaniny dwóch niemieszających się cieczy (np. olej/woda) stabilizowane emulgatorami. Nie są one typową postacią do terapii wziewnej; w inhalacji dąży się do uzyskania stabilnego aerozolu o odpowiedniej wielkości cząstek, co nie odpowiada standardowemu użyciu emulsji.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się "droga inhalacyjna", myśl: "co jest wdychane?" — odpowiedzią jest aerozol (mgła/rozpylone cząstki), nawet jeśli wyjściowo używa się roztworu w urządzeniu.
