Wydobycie gazu ziemnego z otworu zależy przede wszystkim od relacji ciśnienia złożowego do ciśnienia w układzie wydobywczym oraz do oporów przepływu. Wraz ze wzrostem głębokości zalegania złoża zwykle rośnie ciśnienie (w ujęciu dydaktycznym opisuje się to jako dodatni gradient ciśnienia), dlatego złoża położone głębiej często mają wysokie ciśnienie początkowe.
Jeżeli ciśnienie złożowe jest na tyle duże, że pokonuje ciśnienie wynikające ze słupa płynu w otworze (jeżeli występuje) oraz straty ciśnienia na przepływie przez złoże, perforację, rury i armaturę, możliwa jest eksploatacja metodą samoczynnego wypływu. Oznacza to, że gaz dopływa na powierzchnię bez mechanicznego wspomagania.
Odpowiedzi ze sprężarkami ("sprężarki jednostopniowe" i "sprężarki wielostopniowe") są typowe dla etapu, gdy ciśnienie złożowe spada wskutek dłuższej eksploatacji i naturalny napęd nie zapewnia wymaganych parametrów na głowicy odwiertu. Wtedy stosuje się kompresję, aby obniżyć ciśnienie po stronie odbioru/zbioru i utrzymać przepływ.
"Gazodźwig" jest metodą sztucznego podnoszenia, w której wtłaczany gaz zmniejsza gęstość słupa cieczy. W praktyce kojarzy się głównie z problemami odwiertów ropnych (duży udział cieczy), a nie z typowym przypadkiem eksploatacji gazu z wysokim ciśnieniem początkowym. Dlatego w realiach zadania szkolnego nie jest to właściwa odpowiedź.
- Wskazówka egzaminacyjna: gdy pytanie łączy dużą głębokość złoża z doborem metody, zwykle chodzi o wysokie ciśnienie i samowypływ w początkowej fazie.
- Uwaga praktyczna: w rzeczywistości decyduje ciśnienie aktualne, więc nawet głębokie złoże może po latach wymagać kompresji.
