Dobór systemu eksploatacji w górnictwie podziemnym zależy od geometrii złoża (m.in. miąższości i ciągłości), warunków geomechanicznych oraz wymagań organizacyjnych i bezpieczeństwa. W przypadku złóż rud cynku i ołowiu o dużej miąższości (powyżej 10 m) w praktyce często rozważa się rozwiązania, w których złoże udostępnia się i wybiera w układzie przestrzennym, a nie w formie długiej, cienkiej "ściany".
Odpowiedź "komorowym" jest zgodna z ogólną zasadą: metody komorowe (układ komór i filarów / odpowiednie podparcie stropu) są charakterystyczne dla eksploatacji złóż o znacznej miąższości, szczególnie gdy złoże ma charakter bardziej bryłowy niż pokładowy. Taki układ ułatwia podział na pola, kontrolę stateczności oraz organizację robót.
Odpowiedź "ścianowym" jest typowo kojarzona z eksploatacją pokładów (złoże warstwowe o stosunkowo niewielkiej miąższości w stosunku do rozciągłości). Dla złóż bardzo grubych samo pojęcie "ściany" może nie oddawać właściwej organizacji wybierania i podparcia stropu.
Odpowiedzi "ubierkowym" i "zabierkowym" dotyczą innych sposobów prowadzenia wybierania (związanych z kierunkiem i organizacją robót w polu eksploatacyjnym) i bez dodatkowych założeń nie są standardową odpowiedzią na pytanie o eksploatację grubego złoża rud Zn-Pb. Typowy błąd polega na wybieraniu tych nazw, bo brzmią "górniczo", bez przypomnienia, z jakimi warunkami złoża i układem wyrobisk są łączone.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści pojawia się duża miąższość złoża rudnego, warto w pierwszej kolejności rozważać metody przestrzenne (np. komorowe), a system ścianowy kojarzyć przede wszystkim z pokładami.
