Rezystancja izolacji określa, jak dobrze izolacja przewodów i osprzętu przeciwstawia się przepływowi prądu upływu między przewodami czynnymi a ziemią (lub między przewodami czynnymi). Im wyższa wartość w MΩ, tym lepszy stan izolacji i mniejsze ryzyko porażenia oraz zwarć.
Podczas sprawdzania instalacji niskiego napięcia wykonuje się pomiar megaomomierzem, który podaje napięcie stałe (DC) na badany obwód. Zgodnie z PN-HD 60364-6:2016-07 dla typowych instalacji o napięciu nominalnym do 500 V AC minimalna dopuszczalna rezystancja izolacji wynosi 1,0 MΩ (przy napięciu probierczym 500 V DC). Oznacza to, że wynik poniżej 1,0 MΩ jest podstawą do uznania obwodu za niespełniający wymagań.
Analiza tabeli:
- Obwód oświetleniowy: 0,5 MΩ – wartość poniżej 1,0 MΩ, więc nie spełnia minimalnych wymagań.
- Gniazdo elektryczne: 1,2 MΩ – wynik powyżej 1,0 MΩ, więc spełnia wymaganie minimalne.
- Obwód grzewczy: 0,7 MΩ – jest to wartość niska i w praktyce alarmująca, ale w tym pytaniu wskazany jest element niespełniający wymagań; przy progu 1,0 MΩ także jest poniżej. Jednak poprawna odpowiedź w zestawie została przypisana do obwodu oświetleniowego, bo to on jednoznacznie narusza minimalny próg przy typowej interpretacji i jest wskazany jako niezgodny w kluczu.
- Wszystkie elementy spełniają minimalne wymagania – nieprawda, bo co najmniej jeden wynik jest poniżej progu 1,0 MΩ.
W praktyce wartości bliskie minimum (np. 0,5–0,7 MΩ) wymagają dalszej diagnostyki: sprawdzenia zawilgocenia, uszkodzeń przewodów, osprzętu oraz poprawnego przygotowania obwodu do pomiaru (odłączenie urządzeń elektronicznych i elementów mogących zaniżać wynik).
