Połączenie nitowe jest połączeniem nierozłącznym realizowanym za pomocą nitu. Nit przechodzi przez przygotowane otwory w łączonych częściach, a następnie jego część jest zakuwana (kształtowana) tak, aby powstał drugi łeb. W efekcie elementy zostają trwale dociśnięte i nie da się ich rozdzielić bez zniszczenia nitu (np. przez rozwiercenie).
Odpowiedź "nitowych" jest właściwa, jeżeli na rysunku pokazano typowy element do nitowania (np. nit z trzpieniem w przypadku nitów zrywalnych lub klasyczny nit pełny). Taki element nie przenosi idei "klinowania" ani "osi obrotu", tylko służy do trwałego spięcia elementów.
Pozostałe odpowiedzi opisują inne techniki łączenia:
- "kołkowych" – kołki służą głównie do ustalania położenia części względem siebie lub do przenoszenia sił ścinających w połączeniach rozłącznych; nie są tym samym co nit i nie wymagają zakuwania w typowej formie.
- "wpustowych" – wpusty są elementami połączeń wał–piasta (np. koło zębate na wale) i mają zupełnie inny kształt oraz zastosowanie niż nity; rozpoznaje się je po pryzmatycznym "klinie" pracującym w rowkach.
- "sworzniowych" – sworznie są elementami łączącymi w przegubach (często umożliwiają ruch obrotowy), zwykle zabezpieczane zawleczką/nakrętką; funkcjonalnie różnią się od nitu, który ma połączenie trwałe bez funkcji przegubowej.
W zadaniach egzaminacyjnych warto zapamiętać: nit = zakucie i połączenie nierozłączne, natomiast kołek/sworzeń/wpust służą do innych celów (ustalanie, przegub, wał–piasta). Jeśli rysunek jest niewyraźny, szukaj cech charakterystycznych: łeb nitu oraz trzpień (w nitach zrywalnych) albo drugi "uformowany" łeb po zakuciu.
