W pytaniu rozróżniane są cztery procesy, które w praktyce technologa/mechanika często pojawiają się przy wymaganiach dotyczących utwardzenia warstwy wierzchniej elementu stalowego.
Węgloazotowanie jest obróbką cieplno-chemiczną (dyfuzyjną), w której do warstwy przypowierzchniowej wprowadza się jednocześnie węgiel oraz azot. Celem jest uzyskanie twardej, odpornej na ścieranie warstwy przy zachowaniu ciągliwszego rdzenia. W praktyce traktuje się je jako proces "łączący" efekty nawęglania (udział węgla) i azotowania (udział azotu) w jednej technologii.
Odpowiedź "azotowaniem" jest błędna, jeśli wymagana/rozpoznawalna jest obecność obu pierwiastków w warstwie lub typowy efekt dla procesu łączonego. Azotowanie polega na nasycaniu powierzchni azotem; nie jest to proces oparty o jednoczesne wprowadzanie węgla i azotu.
Odpowiedź "nawęglaniem" jest błędna w analogiczny sposób: nawęglanie dotyczy nasycania warstwy wierzchniej przede wszystkim węglem. Jeżeli rozpoznanie obróbki wskazuje na rozwiązanie "C+N", to samo nawęglanie nie obejmuje pełnego zakresu.
Odpowiedź "hartowaniem" jest błędna, ponieważ hartowanie jest klasyczną obróbką cieplną (a nie cieplno-chemiczną): kluczowy mechanizm to nagrzanie do zakresu austenityzowania i szybkie chłodzenie w celu uzyskania twardej struktury. Nie polega ono na dyfuzji pierwiastków z ośrodka do powierzchni.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedziach występują procesy dyfuzyjne i hartowanie, najpierw ustal, czy pytanie dotyczy zmiany składu chemicznego powierzchni (wtedy: nawęglanie/azotowanie/węgloazotowanie), czy zmiany struktury przez chłodzenie (hartowanie). Następnie rozstrzygnij, czy w grę wchodzi jeden pierwiastek (C albo N), czy kombinacja (C i N).
