W starych kondensatorach (zwłaszcza starszych konstrukcjach energetycznych/olejowych) jako ciecz i dielektryk stosowano czasem PCB (polichlorowane bifenyle). Związki te ceniono za stabilność chemiczną, słabą palność i dobre właściwości izolacyjne, ale z perspektywy bezpieczeństwa i ochrony środowiska są to substancje bardzo problematyczne.
Odpowiedź "PCB (polichlorowane bifenyle)" jest poprawna, ponieważ to właśnie PCB są wskazywane jako typowe niebezpieczne składniki spotykane w części starych kondensatorów. W praktyce oznacza to, że elementy takie należy traktować ostrożnie: nie rozszczelniać, nie wylewać zawartości i przekazywać do właściwego systemu zbiórki oraz utylizacji odpadów niebezpiecznych.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- "Azbest" był używany m.in. jako izolacja termiczna w niektórych zastosowaniach przemysłowych, ale nie jest typowym medium wypełniającym kondensatory.
- "Ołów" kojarzy się z lutami, osłonami oraz ze szkłem ołowiowym (np. w monitorach CRT), jednak nie jest standardową substancją "zawartości" starych kondensatorów.
- "Cyna" występuje głównie w spoiwach lutowniczych i powłokach, a nie jako charakterystyczna substancja niebezpieczna we wnętrzu kondensatora.
Wskazówka egzaminacyjna: uważaj na podobne skróty. PCB to grupa związków chemicznych, natomiast PCV/PVC to tworzywo sztuczne stosowane np. do izolacji przewodów, ale nie jako wypełnienie kondensatorów.
