Konstrukcję statku powietrznego opisuje się zwykle przez podział na główne zespoły strukturalne, m.in. kadłub i skrzydła. Każdy z tych zespołów ma typowe, charakterystyczne elementy nośne, a poprawne przyporządkowanie nazw jest podstawą pracy technika mechanika lotniczego.
Kadłub (korpus samolotu) w rozwiązaniach szkieletowo-skorupowych jest budowany z:
- wręg – poprzecznych (często pierścieniowych) elementów nadających kształt przekroju kadłuba i przekazujących obciążenia na elementy wzdłużne,
- podłużnic – elementów wzdłużnych biegnących wzdłuż osi kadłuba, łączących wręgi i wzmacniających strukturę,
- poszycia – zewnętrznego pokrycia mocowanego do wręg i podłużnic, które współpracuje w przenoszeniu obciążeń (np. aerodynamicznych) i usztywnia konstrukcję.
Dlatego odpowiedzi "wręgi", "podłużnice" i "poszycie" są zgodne z typowym opisem elementów konstrukcyjnych kadłuba.
Żebra to natomiast elementy charakterystyczne dla konstrukcji skrzydła. Są to elementy poprzeczne rozmieszczone wzdłuż rozpiętości, których kluczową rolą jest nadanie i utrzymanie profilu aerodynamicznego płata oraz podparcie poszycia skrzydła. Z tego powodu "żebra" nie są standardowo zaliczane do elementów konstrukcyjnych kadłuba.
Typową pułapką egzaminacyjną jest podobieństwo funkcji: zarówno wręgi, jak i żebra są elementami poprzecznymi. Różni je jednak miejsce zastosowania: wręgi odnoszą się do kadłuba, a żebra do skrzydła. W praktyce obsługowej to rozróżnienie pomaga poprawnie lokalizować uszkodzenia i jednoznacznie je opisywać w dokumentacji.
