W systemach rejestracji obrazu RTG kluczowe jest rozróżnienie konwersji bezpośredniej i pośredniej energii promieniowania X na sygnał użyteczny do utworzenia obrazu.
Detektor z amorficznym selenem jest klasycznym przykładem konwersji bezpośredniej. Fotony promieniowania X oddziałują w warstwie półprzewodnika (a-Se), co prowadzi do powstawania par nośników ładunku. Następnie ładunek jest zbierany przez układ elektrod i odczytywany elektronicznie. Dzięki temu nie ma etapu pośredniego związanego z emisją światła, co ogranicza dodatkowe rozmycie wynikające z rozpraszania światła w materiale.
Odpowiedź detektor z jodkiem cezu jest nieprawidłowa w kontekście "bezpośredniej" konwersji, ponieważ CsI działa jako scyntylator: najpierw zamienia promieniowanie X na światło, a dopiero potem światło jest przetwarzane na sygnał elektryczny (np. przez fotodiody). To jest więc typowy tor konwersji pośredniej.
Płyta luminoforowa również nie spełnia warunku konwersji bezpośredniej. W radiografii komputerowej (CR) płyta magazynuje energię w materiale fosforowym, a odczyt odbywa się przez wzbudzenie laserem i emisję światła, które dopiero jest detekowane i zamieniane na sygnał elektryczny.
Błona halogenosrebrowa to rozwiązanie analogowe, w którym zapis obrazu zachodzi poprzez zmiany chemiczne w emulsji fotograficznej, a nie poprzez bezpośrednie wytworzenie sygnału elektrycznego w detektorze.
Na egzaminie warto zapamiętać prostą regułę: a-Se = bezpośrednio, a scyntylator (np. CsI) = pośrednio (bo pojawia się etap światła).
