Antena Yagi-Uda jest anteną kierunkową złożoną z jednego elementu zasilanego oraz kilku elementów biernych. Na typowym rysunku/układzie mechanicznym elementy są ułożone wzdłuż boomu (belki nośnej), a ich rola wynika z położenia względem elementu zasilanego.
Dipol (element zasilany) to ten, do którego doprowadza się sygnał z kabla koncentrycznego (często widać w jego okolicy puszkę symetryzatora lub miejsce podłączenia). To on jest "centrum" układu.
Reflektor znajduje się po stronie przeciwnej do kierunku głównego promieniowania. Jego zadaniem jest "odbicie" energii w stronę direktorów i zwiększenie kierunkowości. W praktyce reflektor bywa pojedynczym elementem umieszczonym za dipolem.
Direktor (a często kilka direktorów) znajduje się przed dipolem w kierunku, w którym antena ma największy zysk. Elementy te "prowadzą" wiązkę i poprawiają zysk oraz kierunkowość w osi anteny.
Dlatego przyporządkowanie: 1 – reflektor, 2 – dipol, 3 – direktor odpowiada klasycznemu układowi: element tylny (reflektor), element zasilany (dipol) oraz element przedni (direktor). Pozostałe propozycje są błędne, bo zamieniają funkcje elementu zasilanego z biernymi albo odwracają stronę reflektora i direktorów, co prowadziłoby do innego (sprzecznego) kierunku największego zysku.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw zlokalizuj element zasilany (dipol), a dopiero potem ustal, co jest "za nim" (reflektor) i "przed nim" (direktor). To zwykle najszybsza i najpewniejsza metoda.
