W waloryzacji krajobrazu często porównuje się różne elementy przestrzeni według kilku kryteriów jednocześnie, np. estetycznych (odbiór wizualny), historycznych (dziedzictwo, związek z przeszłością) i ekologicznych (znaczenie przyrodnicze, bioróżnorodność, retencja, mikroklimat).
W przedstawionej tabeli:
- Park miejski ma ocenę "wysoka" dla wartości estetycznej i ekologicznej oraz "średnia" dla historycznej. To oznacza, że w dwóch z trzech kryteriów jest oceniony najwyżej, a w trzecim nie spada poniżej poziomu średniego.
- Plac zabaw ma wartości głównie "średnie" oraz "niską" historyczną. W porównaniu z parkiem nie osiąga żadnego kryterium na poziomie "wysokim", więc jako element krajobrazu jest oceniany słabiej w tej tabeli.
- Zabytkowy budynek ma "wysoką" wartość estetyczną i historyczną, ale "niską" wartość ekologiczną. W kontekście krajobrazu (rozumianego nie tylko jako zabytki, ale też środowisko) taka niska ocena ekologiczna obniża wynik porównania.
- Stwierdzenie "Wszystkie mają równą wartość" jest sprzeczne z tabelą, bo wartości nie są jednakowe w poszczególnych kryteriach.
Dlatego, opierając się wyłącznie na danych z tabeli i traktując kryteria łącznie (bez dodatkowych wag), najkorzystniej wypada park miejski: łączy wysoką estetykę z wysoką ekologią, a jednocześnie zachowuje co najmniej średnią wartość historyczną.
W praktyce zawodowej warto pamiętać, że w realnych opracowaniach można stosować różne metody agregacji (np. wagi kryteriów), jednak w zadaniu egzaminacyjnym decydują informacje podane w tabeli.
