W rozpadach promieniotwórczych mogą być emitowane różne rodzaje promieniowania jonizującego, ale nie każde z nich jest falą elektromagnetyczną. Promieniowanie gamma ma charakter elektromagnetyczny: jest to emisja fotonów o bardzo wysokiej energii, powstająca zwykle wtedy, gdy jądro atomowe po wcześniejszym procesie (np. rozpadzie alfa lub beta) znajduje się w stanie wzbudzonym i przechodzi do stanu o niższej energii. Taka emisja jest więc typowym przykładem "fali elektromagnetycznej" związanej z przemianami jądrowymi.
Odpowiedzi rozpraszające odnoszą się do emisji cząstek:
- "alfa" oznacza emisję jądra helu (cząstka alfa). To promieniowanie korpuskularne o dużej zdolności jonizacji i małym zasięgu w materii; nie jest falą elektromagnetyczną.
- "beta minus" to emisja elektronu (oraz antyneutrina). Mimo że nazywa się "promieniowaniem", fizycznie jest strumieniem cząstek, czyli również nie jest falą elektromagnetyczną.
- "beta plus" to emisja pozytonu (oraz neutrina). Tak samo jak beta minus, ma charakter korpuskularny, a nie falowy.
Dla technika elektroradiologa to rozróżnienie jest praktyczne: różne rodzaje promieniowania wymagają innych metod detekcji, ekranowania i oceny ryzyka. Promieniowanie gamma (elektromagnetyczne) jest bardziej przenikliwe, dlatego zwykle wymaga gęstszych osłon i jest istotne w medycynie nuklearnej oraz w ocenie narażenia personelu.
