Erozja gleb to proces wynoszenia cząstek gleby przez wodę lub wiatr. Na stokach kluczowe znaczenie ma spływ powierzchniowy: im mniej roślinności i im bardziej rozluźniona warstwa wierzchnia, tym łatwiej krople deszczu i płynąca woda odrywają oraz przemieszczają glebę.
Oranie i wypasanie zwierząt na stromych stokach zwykle nie zapobiega erozji, lecz ją nasila. Orka rozluźnia i odsłania glebę, a wypas (zwłaszcza intensywny) zgryza roślinność oraz ugniata podłoże, tworząc ścieżki ułatwiające odpływ wody. W efekcie rośnie ryzyko spłukiwania, żłobienia oraz lokalnych osuwisk.
Pozostałe odpowiedzi opisują działania przeciwerozyjne:
- Budowa progów w rzekach i potokach zmniejsza energię i prędkość przepływu, co może ograniczać erozję denną i boczną oraz stabilizować koryto.
- Uprawa prostopadle do spływu wód (wzdłuż warstwic) skraca drogę swobodnego spływu, spowalnia odpływ i zwiększa infiltrację.
- Zadrzewianie pasów miedzy polami tworzy bariery dla wiatru i wody, wzmacnia strukturę gleby systemem korzeniowym i sprzyja zatrzymaniu rumowiska.
Na egzaminie warto kojarzyć zasadę: działania zwiększające odsłonięcie i rozluźnienie gleby na stoku zwykle pogarszają erozję, a działania spowalniające przepływ i wzmacniające pokrywę roślinną – ją ograniczają.
