W sytuacji zagrożenia na imprezie masowej działania ochrony powinny łączyć deeskalację, koordynację oraz spełnienie obowiązków po interwencji. Dlatego logiczne jest rozpoczęcie od "Rozmowa z agresorem" – to najłagodniejsza forma wpływu i często pozwala zakończyć incydent bez użycia środków przymusu.
Kolejny krok "Informowanie przełożonego" odzwierciedla praktykę pracy na imprezie masowej: przełożony/kierujący bezpieczeństwem koordynuje zasoby, może wysłać wsparcie, wydać polecenia i zapewnić łączność. Dopiero "Wezwanie policji" jest eskalacją do służb zewnętrznych, gdy sytuacja przekracza możliwości ochrony lub wymaga interwencji organów państwowych.
Po zastosowaniu środka przymusu bezpośredniego priorytetem jest bezpieczeństwo i kontrola sytuacji, stąd "Izolacja agresora" – oddzielenie od tłumu i ograniczenie ryzyka kolejnych ataków. Następnie "Rejestracja zdarzenia" jest niezbędna, bo przepisy przewidują dokumentowanie użycia środków przymusu. Równolegle i niezwłocznie należy zrealizować "Udzielenie pierwszej pomocy", bo po użyciu przymusu może dojść do urazów, a obowiązek udzielenia pomocy jest kluczowy dla ochrony zdrowia i życia.
Pozostałe sekwencje są mniej trafne, bo zakładają np. natychmiastowe wzywanie Policji przed uruchomieniem wewnętrznej koordynacji albo przestawiają kroki przed interwencją w sposób nieuzasadniony praktyką (brak jasnej przewagi nad kolejnością: najpierw deeskalacja, potem raportowanie i eskalacja). Warto pamiętać, że przepisy określają obowiązek wezwania/uprzedzenia przed użyciem środka oraz obowiązki po użyciu (pomoc, zawiadomienia, dokumentacja), natomiast szczegółowa kolejność działań organizacyjnych może wynikać z procedur danego podmiotu.
