Metoda FIFO (first in, first out) w gospodarce magazynowej oznacza, że przy rozchodzie zapasów "schodzi" w pierwszej kolejności ta partia towaru, która została przyjęta najwcześniej. Dlatego ewidencjonowanie stanów magazynowych z użyciem FIFO koncentruje się na danych, które pozwalają rozróżniać poszczególne partie dostaw oraz prawidłowo je rozliczać.
W praktyce (w kartotece magazynowej lub w rejestrze partii) typowe są informacje takie jak: data dostawy (pozwala ustalić kolejność), cena jednostkowa (ważna dla wyceny rozchodu i wartości zapasu) oraz stan/ilość wynikająca z tej konkretnej dostawy (ile zostało w danej partii). To właśnie te dane są funkcjonalnie związane z FIFO.
Odpowiedź "potencjalnych kontrahentów" jest poprawna, ponieważ dane o kontrahentach dotyczą obszaru sprzedaży/obsługi klienta (np. oferty, relacje, rozliczenia), a nie samego mechanizmu rozchodowania zapasu według kolejności dostaw. Z punktu widzenia FIFO nie ma znaczenia, kto mógłby kupić towar; znaczenie ma to, z której partii towar jest wydawany i jaką ma wartość.
Pozostałe odpowiedzi są niepoprawne, bo każda z nich opisuje dane typowo magazynowe, potrzebne do rozliczenia FIFO:
- "stanu z tej dostawy" — bez ilości przypisanej do partii nie da się rozchodzić jej kolejno.
- "ceny jednostkowej towaru" — w wielu ujęciach ewidencyjnych wpływa na wartość rozchodu i zapasu.
- "daty dostawy" — jest kluczowa, bo FIFO opiera się na chronologii przyjęć.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się FIFO, szukaj odpowiedzi związanych z kolejnością dostaw, partiami, ilością i wyceną, a nie z danymi klienta.
