Fagot jest zaliczany do instrumentów dętych drewnianych. W tej grupie kryterium podziału nie jest wyłącznie to, czy instrument jest wykonany z drewna, lecz przede wszystkim sposób wzbudzania dźwięku i budowa układu zadęciowego.
W fagocie źródłem dźwięku są drgania podwójnego stroika (dwóch cienkich "listków" trzciny), które muzyk wprawia w drgania strumieniem powietrza. Taki mechanizm jest typowy dla rodziny drewnianych (np. obój, rożek angielski), nawet jeśli współczesne instrumenty mogą mieć elementy z metalu lub tworzyw.
Odpowiedź "perkusyjnych" jest błędna, bo instrumenty perkusyjne brzmią głównie przez uderzanie, potrząsanie lub pocieranie (membranofony i idiofony), a w fagocie dźwięk powstaje od drgającego stroika i słupa powietrza w rurze.
Odpowiedź "dętych blaszanych" również jest błędna. W instrumentach blaszanych (np. trąbka, puzon, waltornia) dźwięk powstaje dzięki drganiom warg w ustniku kielichowym, a wysokość i barwa kształtowane są przez długość rur i wentyle/suwak. Fagot nie ma takiego ustnika i nie wykorzystuje drgań warg jako generatora dźwięku.
Odpowiedź "strunowych" jest niepoprawna, ponieważ instrumenty strunowe wytwarzają dźwięk przez drgania strun (szarpanie, smyczkowanie lub uderzanie jak w fortepianie). W fagocie nie ma strun, a podstawą działania jest przepływ powietrza przez stroik.
Na egzaminie warto zapamiętać prostą regułę: stroik pojedynczy lub podwójny → dęte drewniane, ustnik kielichowy i drgania warg → dęte blaszane. To pozwala szybko klasyfikować instrumenty nawet wtedy, gdy ich nazwa lub materiał wykonania budzi wątpliwości.
