W procedurze marży dla biur podróży klient kupuje usługę turystyczną jako pakiet, a podatek jest rozliczany w sposób szczególny: opodatkowaniu podlega marża (różnica między ceną sprzedaży a kosztami usług nabytych dla turysty), a nie pełna cena wycieczki.
Dlatego na fakturze przekazywanej klientowi kluczowa jest wartość sprzedaży brutto (kwota należności ogółem do zapłaty). To ta kwota ma znaczenie dla nabywcy, bo pokazuje, ile ma zapłacić za imprezę turystyczną. Dodatkowo na takiej fakturze stosuje się adnotację wskazującą na rozliczenie w procedurze marży dla biur podróży.
Odpowiedź "cena jednostkowa netto" jest nieprawidłowa, bo w usługach turystycznych sprzedawanych w tej procedurze nie wykazuje się typowej kalkulacji jednostkowej netto na fakturze dla klienta. Odpowiedź "wartość sprzedaży netto" również jest błędna: w procedurze marży faktura nie ma standardowego podziału na netto i VAT tak jak w zwykłej sprzedaży opodatkowanej. Z kolei "kwota marży brutto" jest myląca, ponieważ marża to element kalkulacji podstawy opodatkowania wykonywany w ewidencji biura podróży, a nie informacja, którą wykazuje się klientowi na dokumencie sprzedaży.
W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać zasadę: na fakturze dla turysty ma być jasna kwota do zapłaty (brutto) i informacja o procedurze, natomiast marża oraz podział na netto/VAT pozostają po stronie rozliczeń wewnętrznych.
