W rachunkowości dowody księgowe często dzieli się m.in. według pochodzenia na dowody obce i własne. Kluczowe jest proste kryterium: kto wystawił dokument.
Odpowiedź "obcym." jest poprawna, ponieważ faktura zakupu VAT (otrzymana od sprzedawcy) jest dokumentem wystawionym przez kontrahenta zewnętrznego. Jednostka nie tworzy jej "u siebie", lecz przyjmuje ją do obiegu dokumentów, opisuje/dekretuje i ujmuje w rejestrach (np. VAT naliczony) oraz w księgach.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- "własnym." – dowód własny to dokument sporządzony wewnątrz jednostki (np. niektóre dokumenty kasowe, wewnętrzne polecenia księgowania, rozliczenia wewnętrzne). Faktura zakupu nie jest tworzona przez nabywcę, więc nie spełnia kryterium "własny".
- "korygującym." – dokument korygujący dotyczy sytuacji, gdy poprawia się wcześniejszy dokument (np. fakturę). Sama "faktura zakupu" nie jest z definicji korektą; korekta to odrębny typ dokumentu o innym celu (usunięcie błędu lub zmiana warunków transakcji).
- "bankowym." – dowody bankowe pochodzą z banku i dokumentują operacje na rachunkach (np. wyciągi, potwierdzenia przelewów). Faktura dokumentuje sprzedaż/zakup towaru lub usługi, a nie operację bankową, więc nie należy do tej grupy.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy widzisz słowo "zakupu", zadaj sobie pytanie: czy jednostka to wystawca, czy odbiorca? Jeśli odbiorca – dokument jest najczęściej obcy.
