W druku offsetowym barwy powstają głównie przez mieszanie subtraktywne farb procesowych CMYK (C – cyan, M – magenta, Y – yellow, K – black). "Subtraktywne" oznacza, że kolejne farby odejmują (pochłaniają) części światła odbitego od podłoża. Dlatego dobór składowych do uzyskania barwy pochodnej polega na dobraniu takich farb, które wspólnie pochłoną odpowiednie zakresy widma.
Odpowiedź "CM" jest poprawna, ponieważ połączenie cyjanu i magenty daje barwy z obszaru niebiesko‑fioletowego. W praktyce, przy równych proporcjach, otrzymuje się typowy "procesowy" fiolet/niebieskofiolet, a przesuwanie proporcji w stronę magenty daje fiolet bardziej purpurowy, a w stronę cyjanu – bardziej niebieski.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- "YK": żółty z czernią w modelu CMYK nie tworzy fioletu; taki zestaw prowadzi do barw przygaszonych (żółcie/oliwki/brązy w zależności od rastra i podłoża), a czarny głównie obniża jasność.
- "MYK": dodanie żółtego do magenty przesuwa barwę w stronę czerwieni/pomarańczu, a czarny ją przyciemnia. To typowo nie jest droga do czystego fioletu procesowego.
- "CMYK": użycie wszystkich czterech farb naraz zwykle neutralizuje kolor (pochłanianie staje się szerokopasmowe), co może prowadzić do ciemnych, zgaszonych odcieni i problemów z pasowaniem oraz przyrostem punktu. Do uzyskania fioletu procesowego nie jest to wybór minimalny ani najbardziej typowy.
Wskazówka egzaminacyjna: dla barw pochodnych w CMYK często wystarczą dwie farby procesowe (np. C+M, M+Y, C+Y), a dodanie K traktuj głównie jako sposób kontroli gęstości/kontrastu, nie "generator" nasyconych barw.
