Filtr cząstek stałych ma za zadanie zatrzymywać cząstki stałe (w praktyce przede wszystkim sadzę) obecne w spalinach i następnie usuwać je przez proces regeneracji (wypalania). Najbardziej typowym środowiskiem pracy takiego filtra są silniki o zapłonie samoczynnym, ponieważ w silnikach ZS w pewnych warunkach pracy (np. duże obciążenie, przyspieszanie, zimny rozruch) powstaje więcej sadzy niż w klasycznych silnikach o zapłonie iskrowym.
W odpowiedzi poprawnej wskazano zapłon samoczynny z wtryskiem bezpośrednim. W praktyce współczesne diesle są niemal zawsze konstrukcjami z bezpośrednim wtryskiem paliwa, a to właśnie te układy były historycznie najczęściej łączone z filtrami cząstek stałych w pojazdach osobowych i dostawczych.
Pozostałe odpowiedzi są problematyczne z typowych względów konstrukcyjnych i eksploatacyjnych:
- "samoczynnym z wtryskiem pośrednim" – takie rozwiązanie jest dziś rzadkie; wiele starszych konstrukcji nie stosowało filtra cząstek, a sam układ spalania i osprzęt różniły się od nowoczesnych diesli z DPF.
- "iskrowym z wtryskiem bezpośrednim" – w nowszych pojazdach faktycznie może występować filtr cząstek, ale zwykle jest on określany jako GPF/OPF i w zależności od nazewnictwa może być traktowany jako odrębna kategoria. To sprawia, że sformułowanie "filtr cząstek stałych" bez doprecyzowania bywa niejednoznaczne.
- "iskrowym z wtryskiem pośrednim" – w klasycznych silnikach benzynowych z wtryskiem pośrednim emisja cząstek stałych jest z reguły niższa, więc montaż filtra jest mniej typowy.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy pytanie dotyczy elementów ograniczania sadzy, najpierw rozważ silnik ZS. Gdy pojawia się wątek filtrów w benzynie, szukaj doprecyzowania typu GPF/OPF lub kontekstu norm emisji.
