W replikacji baz danych często rozróżnia się role węzłów oraz wynikającą z nich topologię przepływu danych. Określenie "centralny wydawca" opisuje sytuację, w której istnieje jeden nadrzędny serwer (lub instancja), z którego dane są publikowane, a następnie przekazywane do jednego lub wielu węzłów odbiorczych.
Odpowiedź "centralnego wydawcy" jest poprawna, gdy schemat pokazuje pojedynczy, centralny węzeł inicjujący replikację (źródło zmian/danych) oraz węzły, które te dane pobierają i utrzymują kopie. Kluczowe jest tu rozpoznanie kierunku: wydawca jest źródłem, a subskrybent odbiorcą.
Dlaczego pozostałe opcje nie pasują:
- "centralnego subskrybenta" – sugeruje, że centralny węzeł jest przede wszystkim odbiorcą danych z innych węzłów. Taki opis nie pasuje do układu, w którym centralny element pełni funkcję nadrzędnego źródła publikacji.
- "równorzędnym" – w modelu równorzędnym (peer-to-peer) węzły mają podobne role i zwykle mogą wymieniać zmiany dwukierunkowo. Jeśli na schemacie widać hierarchię (jeden węzeł nadrzędny), to nie jest to układ równorzędny.
- "rozproszonym" – "rozproszony" bywa mylony z "wielowęzłowy". Sama liczba węzłów nie przesądza o rozproszeniu w sensie braku centralnego punktu. Gdy istnieje centralny wydawca, topologia jest scentralizowana funkcjonalnie, mimo że fizycznie węzły mogą być w różnych lokalizacjach.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw zidentyfikuj, kto jest źródłem (skąd "wychodzą" strzałki/relacje), a dopiero potem dobierz nazwę modelu. To ogranicza typowe pomyłki wynikające z podobnych brzmieniowo nazw ról.
