Opis "forma drukowa, której miejsca niedrukujące są hydrofilizowane" odpowiada zasadzie druku offsetowego, czyli techniki płaskiej (litograficznej). W offsecie zarówno miejsca drukujące, jak i niedrukujące leżą na zbliżonym poziomie, a rozdział obrazu uzyskuje się dzięki różnicom w zwilżaniu:
- miejsca niedrukujące są hydrofilowe (łatwo zwilżane wodą) – przyjmują roztwór nawilżający,
- miejsca drukujące są oleofilowe/hydrofobowe – przyjmują farbę drukarską i odpychają wodę.
Dlatego odpowiedź "offsetowym." jest właściwa: to właśnie w offsecie kontrola relacji woda–farba jest kluczowa dla czystego tła i poprawnego przeniesienia obrazu.
Pozostałe techniki nie pasują do tego opisu, bo wykorzystują inną zasadę tworzenia i przenoszenia obrazu:
- "sitodrukowym." – obraz powstaje przez przetłaczanie farby przez siatkę w miejscach otwartych; nie jest to rozdział oparty na hydrofilowości tła formy.
- "fleksograficznym." – stosuje się formę wypukłą (elementy drukujące wystają), a farba jest dozowana zwykle przez aniloks; nie ma typowego mechanizmu hydrofilizacji miejsc niedrukujących formy jak w offsecie.
- "rotograwiurowym." – to technika wklęsła: farba wypełnia zagłębienia w cylindrze; obraz wynika z geometrii komórek, a nie z chemicznego podziału na obszary hydrofilowe i oleofilowe.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawiają się pojęcia typu roztwór nawilżający, woda na formie, hydrofilowe tło albo równowaga farba–woda, najczęściej chodzi o offset.
