Kompresja dźwięku dzieli się na bezstratną i stratną. W bezstratnej po rozpakowaniu otrzymuje się dane równoważne z oryginałem (w praktyce: ten sam sygnał po dekodowaniu), dzięki czemu format nadaje się do archiwizacji i dalszej obróbki bez pogarszania jakości.
"FLAC" to format/kodek zaprojektowany jako bezstratny. Z tego powodu jest częstym wyborem do zapisu kopii płyt CD, kolekcji muzyki na dysku lub w sieci domowej, a także do materiałów, które mają być później montowane lub wielokrotnie konwertowane.
Odpowiedzi rozpraszające reprezentują typowe pułapki:
- "MP3" to klasyczny przykład kompresji stratnej. Zmniejsza rozmiar przez usuwanie informacji uznanych za mniej słyszalne, więc nie da się idealnie odzyskać oryginału.
- "AAC" również jest formatem stratnym (często stosowanym w urządzeniach mobilnych i streamingu). Może brzmieć bardzo dobrze przy mniejszym bitrate, ale nadal nie jest bezstratny.
- "WWA" jako odpowiedź może kusić "rzadkością". Na egzaminach często trafiają się skróty, które wyglądają technicznie, ale nie opisują powszechnie rozpoznawalnego standardu bezstratnej kompresji audio w typowym kanonie. W zadaniach tego typu należy opierać się na pewnej wiedzy o popularnych formatach.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli pytanie mówi o "bezstratnej kompresji dźwięku", najczęściej chodzi o rozpoznanie formatów takich jak FLAC (oraz w innych zestawach: ALAC czy WAV/AIFF jako zapis bez kompresji). Z kolei MP3 i AAC niemal zawsze klasyfikuje się jako stratne.
