W SQL funkcja CONCAT() jest funkcją tekstową służącą do łączenia (sklejania) łańcuchów znaków w jeden wynik. W praktyce używa się jej, gdy wynik ma powstać z kilku kolumn lub stałych tekstów, np. aby zbudować pełną nazwę, etykietę albo identyfikator.
Odpowiedź "łączenie wyświetlanego tekstu." jest poprawna, bo dokładnie opisuje efekt działania CONCAT(): tworzy jeden ciąg znaków z kilku wejściowych fragmentów (argumentów funkcji).
Pozostałe propozycje dotyczą innych, typowych grup funkcji napisowych:
- "usunięcie wskazanego tekstu." – to skojarzenie pasuje raczej do funkcji zastępowania/usuwania fragmentów (np. usuwanie poprzez zamianę na pusty ciąg), a nie do CONCAT(), która niczego nie usuwa, tylko dopisuje/łączy.
- "przycięcie wyświetlanego tekstu." – przycinanie dotyczy zwykle usuwania znaków z początku/końca (często spacji) i jest typowe dla funkcji z rodziny TRIM, a nie dla CONCAT().
- "wyznaczenie z wejściowego tekstu podłańcucha znaków." – to opis działania funkcji wycinających fragment tekstu (np. SUBSTRING/SUBSTR). CONCAT() nie wybiera zakresu znaków, tylko składa całość z elementów.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawia się "sklej", "połącz", "zbuduj napis z kilku pól", najczęściej chodzi o konkatenację (CONCAT lub operator łączenia, zależnie od dialektu). Gdy jest "wytnij fragment", "weź część napisu" – myśl o SUBSTRING, a gdy "usuń spacje na brzegach" – o TRIM.
