Furagin (furazydyna) należy do pochodnych nitrofuranu i jest klasycznie kojarzony z leczeniem niepowikłanych бакteryjnych zakażeń dolnych dróg moczowych. W praktyce aptecznej jest to typowy przykład leku, którego skuteczność wynika z tego, że po podaniu doustnym lek przechodzi do krążenia, a następnie jest wydalany przez nerki, dzięki czemu uzyskuje istotne stężenia w moczu i w obrębie dróg moczowych.
Uzasadnienie o "szybkim wydalaniu z moczem" wspiera wskazanie do ZUM: kluczowe jest miejsce, gdzie lek osiąga efektywne stężenie. Z tego powodu nie jest to typowy wybór do leczenia "ogólnych infekcji bakteryjnych", bo tam oczekuje się wysokich i stabilnych stężeń w tkankach oraz płynach ustrojowych (np. w płucach, krwi), a nie przede wszystkim w moczu.
Stwierdzenie, że lek stosuje się "wyłącznie miejscowo w zakażeniach bakteryjnych i grzybiczych" nie pasuje do furazydyny, ponieważ w standardowym zastosowaniu jest ona podawana doustnie i działa w obrębie układu moczowego, a nie jako preparat do terapii powierzchniowej skóry czy błon śluzowych.
Nieprawidłowe jest także przypisanie furazydynie typowego zastosowania w zakażeniach przewodu pokarmowego opartego na założeniu, że "nie wchłania się z przewodu pokarmowego". Taki mechanizm dotyczy niektórych leków działających głównie miejscowo w świetle jelita, natomiast w przypadku furazydyny uzasadnienie w pytaniu odnosi się do wchłaniania i późniejszego wydalania z moczem.
Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach o leki na ZUM często kluczem jest rozpoznanie, że miejsce działania i droga eliminacji (mocz) są ważniejsze niż ogólnoustrojowa dystrybucja.
