"Gleby wapienne" to podłoża z istotną zawartością węglanów wapnia, które w praktyce szkółkarskiej często oznaczają odczyn obojętny do zasadowego. W takim środowisku część roślin radzi sobie dobrze, a część (zwłaszcza kwasolubne) wyraźnie słabiej, ponieważ przy wysokim pH zmienia się dostępność niektórych składników pokarmowych, co może prowadzić m.in. do objawów niedoborów (np. chlorozy).
Para "Cis pospolity (Taxus baccata), perukowiec podolski (Cotinus coggygria)" jest właściwym wyborem, bo oba gatunki są powszechnie uznawane za tolerujące podłoża o wyższym pH i mogą być polecane do uprawy gruntowej na stanowiskach wapiennych (przy standardowej, poprawnej agrotechnice szkółkarskiej).
- "Borówka czarna (Vaccinium myrtillus), buk pospolity (Fagus sylvatica)" – borówka jest gatunkiem silnie związanym z glebami kwaśnymi; na glebach wapiennych będzie sprawiała problemy. W praktyce egzaminacyjnej taka para ma wskazywać na błąd: wybór roślin kwasolubnych na podłoże zasadowe.
- "Olsza czarna (Alnus glutinosa), wrzos pospolity (Calluna vulgaris)" – wrzos jest klasyczną rośliną kwasolubną. Dodatkowo olsza czarna jest silnie kojarzona z siedliskami wilgotnymi/podmokłymi, co czyni tę parę słabą rekomendacją dla typowej produkcji gruntowej na glebach wapiennych, jeśli nie wskazano jednocześnie wysokiej wilgotności i warunków siedliskowych.
- "Brzoza omszona (Betula pubescens), jesion wyniosły (Fraxinus excelsior)" – ta para nie jest najlepszą odpowiedzią na warunek "gleby wapienne", ponieważ brzoza omszona jest częściej łączona z siedliskami wilgotnymi i kwaśnymi. W pytaniu chodzi o jednoznaczne wskazanie gatunków polecanych na wapienne podłoże, a nie o ogólną tolerancję na różne stanowiska.
Wskazówka egzaminacyjna: przy doborze roślin do gleb wapiennych najszybciej eliminuje się pary zawierające gatunki kwasolubne (wrzosowate, borówki). Następnie ocenia się, czy pozostałe gatunki są typowo tolerancyjne na wyższe pH i nadają się do produkcji gruntowej w szkółce.
